Hüzünlü bir kelime dönmüş sonbahara,
şehir gibi ışıklı o yalancı,
kanmadım ben,
kaldım yanında,
sancılarım azdı yine,
AZ dı bana bu acılar,
ben daha neler neler gördüm !
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta