Ahmet’in kolu yok
Sabri’nin bacağı
Can gitmiş Mehmet’te
Sönüp gitmiş ocağı
Ağlayan anaları
Görmedi mi gözlerin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu güzel yürek sesiniz hislerimize tercüman.
Siirinizi, kaleminizi ve yüreginizi 10 puanimla kutluyorum.
Gurubumuzla paylasiyorum.
Selamlar.
güzel ifadesini fazlasıyla hak eden bu manidar ve anlam dolu şiiri tebrik ediyorum....
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta