İter birbirini yalnızlıkla kalabalık.
Arada kalanlar bölünür defalarca.
Kim bilir kaç kişinin aynı anda
Aklından geçer çekip gitmek.
Kalmak en kötüsüdür hem.
İşte bu yüzden kal diyorum sana.
Benim için değil, en kötüsünü tecrübe etmek için kal.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta