Açık mektup Şiiri - Dejenere Dejenere

Bana cehennemini ver
Vaatler aklımın belini kıramaz
Hazinenden bana ne verdiysen
Neyle yaklaştıysan ruhumun yamacına
Onu kuru bir ağaç gibi susuz bıraktı
Bakışın çok ağır
Omuzlarım sözlerinden yorgun
Tahmin edilemezliğin o hafif
O soğuk keskinliği
Varlığın durağanlığına tahammül edemiyorum.
Bana cehennemini ver
Sakındığın bir şeyler var orada
O bir ezgi gibi kulağıma hoş gelir
O müthiş bir kokudur
Bir kuştur o görülmemiş
Yüreğimin dalında soluklanır
Biliyorsun
Tüm benliğimle
cehennem için yanayım istiyorsun
Bu senin ilizyonun
Ates dediğin şey
Ona duyduğum merak
Heyecan, bilinmezligin içinde titreşen sehvet
O zarif bir kadın gibi cilve yapar
Cennetinle beni kırmak isteyisin neden ?
Üstelik
Bunu bana bir borç gibi ödediğini söylüyorsun
Benden çaldıkların dışında sana ne verdim ?
Korkuyorum
Duymamı istediğin sefil korkuyu duyuyorum
Sevmem olanaksız, bir ederi de yok üstelik

Bana cehennemini ver
Neyden men ettiysen
Onları tutkulu ve dehşetle avını kovalayan bir hayvan gibi arzularım
Düşüncelerim cehenneme bir köpek gibi yaltaklanır
Ve gıpta ederim şeytanına.
Çünkü ilk o anlamıştı seni
Aklının neşter gibi keskin kıvrımlarında dolanmıştı
Ah ilk onu cezbetmişti
Lanetinin asil yalnızlığı
Ayakları yüksek bir kararla caydı cennetinden
Ah o laîn alet etti beni oyununa
Huysuz ihtiyarlar gibi titreyip duran
Ve oynak kayalar gibi güvensiz
Vaatler benden uzak olsun
Beni
İlk kundakladığın yerde kundakla
Sakındığın ve kendine sakladığın
Kendinde sakladığın
Beni yüreğinle ver ateşe