Gitmeyi eylem sanmıştım..
Ama insan dururken de gidebiliyormuş..
Aklı gidiyor mesela kalbi gidiyor...
Ben gitmeyi kalkmak sanmıştım.
Uzaklara doğru yol olmak adına..
Oysa yanyana olunca da gidiliyormuş.
İnsanın aklı gidiyor muş kalbi gidiyormuş..
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta