Ne ki... Canım yanıyor, sadece dışımdan sessizim...
Bir bakıyorsun ki kalbim sızlıyor derinlerden.
Ne aşkı, ne yaşlı demeden, tükeniyor hayat,
Aklımda bir şeyler kalmış o anlamsız işkencelerden.
Üzülüyorum, üzgünüm, ağlayasım var, yok olmaz...
Neden, neden, neden, neden, ne... Bilmiyorum...
Kanıyorum içimden hiç dışımdan akmadığı kadar.
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları
Devamını Oku
Önce hafiften bir rüzgar esiyor;
Yavaş yavaş sallanıyor
Yapraklar ağaçlarda;
Uzaklarda, çok uzaklarda,
Sucuların hiç durmayan çıngırakları




'Sessizliğin sessizliğini duymaya çalışıp' kısmında; Trajik bir umuttan bahsetmek istedim. Yorumunuz için sağolun.
“Sessizliğin içinden geçerken sesleri değil, seslerin hissettirdiklerini duyarsın. Hissetmenin kanıta ihtiyacı yoktur, sözler hükmünü kaybeder acı da,bilirsin…”
'Sessizliğin sessizliğini duymaya çalışıp' kısmında; Trajik bir umuttan bahsetmek istedim. Yorumunuz için sağolun.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta