Acı Hayat Şiiri - Kenan Güç Şiirleri

Acıyı ekmek gibi böldük yıllara
Herkes payına düşeni inkar etti
En çok da sessiz kalanlar kanadı
Çünkü susmak en derin çığlıktı

Hoşgörü dediler, sabret dediler
Kalbimize sabrı diken gibi ektik
Affetmek sandılar her şeyi
Oysa bazı yaralar bağışla kapanmazdı

Bir çocuğun gözünde kayboldu umut
Oyuncağından önce geleceğini yitirdi
Gülüşü yarım kaldı sokak ortasında
Kimse eğilip yerden almadı düşlerini

Biz büyüdük be çocuk, içimiz küçüldü zamanla
Her kayıp boş sandalye bıraktı ruhumuzda
Adını anmadığımız ölüler birikti
Gece olunca hepsi konuştu bizimle

Hoşgörü bazen yanlış anlaşıldı
Zalime alan açmak sanıldı
Oysa merhamet adaletsizliğe sessiz kalmak değil
Mazlumun yanında titreyerek durmaktı

Acı öğretmeyi bilir ama iyileştirmeyi bilmez gülüm,
Bunu geç öğrendik
Yaralarımızı sergileyerek güçlü sandık kendimizi
Oysa en çok ağlayamadığımızda zayıftık

Hoşgörü bazen yorgun bir annenin suskunluğuydu
Bazen bir babanın yutkunup ağlayamaması

Acı artık bir misafir değil ev sahibi oldu içimizde
Sandalyeyi çekti, sofraya oturdu, adımızla seslendi
Gitmesini istedik ama nereye gideceğini bilmiyordu
Çünkü herkesin kalbinde ona ayrılmış bir oda vardı

Acı bazen öğretmen oldu bazen cellat
Hangisi olduğunu ayırt edemedik
Bize dayanmayı öğretti ama
Yaşamayı unutturduğu da oldu

Umut, kırık bir saat gibi çalışıyordu
Hep yanlış zamanı gösteriyordu belki
Ama yine de bakmadan duramıyorduk,
Çünkü durmak, kabullenmekti

Acıdan kaçmak istedik,
Ama acı bizden hızlıydı
İçimize saklandığımız her köşede
Bizi bekliyordu zaten
Yine de bütün bu karanlığın içinde bir şey kaldı geriye
Birbirinin gözlerine bakınca hala sızlayan insanlar
Belki gelecek tam da bu sızıdan doğacak