Her akşam duymak isterdim onun sesini
Her gece odama çıkıp açardım radyomu
Ufak işe yaramaz bir kutuydu ama
Kavuşturuyordu her gece onu bana
Her gece dindiriyordu hasretimi
Her gece saat sekiz diyince başlıyordu acı hatıralar yine
Beni benden alıp götürüyordu uzaklara
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta