Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
'...............
................
Sevgiye adanmış çabalarımı gördükçe
Onların duygularımla alay edişi böyle
Anladım, yaşamla dalga geçmeye gelmiyor
Önceleri gülüp geçtiğin, küçümsediğin şeyler
Başına gelince acı bir derse dönüşüyor'
NE KADAR ÖĞRETİCİ BU ŞİİRİNİZ.
ŞAİRİM SİZ BU DERSTEN GEÇTİNİZ.
YÜREKTEN TEBRİKLER.....
Dudağımın kenarında ki minik istihzaysa
mısraında son kelime oldukça durağanlaştırıyor söyleyişi... şiirsel olmayan bir kelime..
Çözüldükçe yumak yumak
Çözüldükçe düğümler kördüğüm
ifadeler gayet güzelll...
Fakat şiir genel olarak sıradanlıktan kurtulamamışşşşş
Bir yudum sevgiye bu kaçıncı aldanış.Çok kişinin duygularını dile getirmişsiniz bu şiirinizle.yüreğinize sağlık
Çözüldükçe yumak yumak
Çözüldükçe düğümler kördüğüm
Nedir içimde ki bu kavga, bu çırpınış
Bir yudum sevgiye bu kaçıncı aldanış
Ne emeğim bitmek bildi, ne umudum tükendi
Gönül mutluluğu yakalamaya çalışıyor
Dudağımın kenarında ki minik istihzaysa
Durduğu yerden hiç eksik olmuyor
Sevgiye adanmış çabalarımı gördükçe
Onların duygularımla alay edişi böyle
Anladım, yaşamla dalga geçmeye gelmiyor
Önceleri gülüp geçtiğin, küçümsediğin şeyler
Başına gelince acı bir derse dönüşüyor
yüregine saglık kalemin daim olsun saygıalrımla yıldıırm şimşek
yurek usta olunca bır baska yazıyor kalem
kah kan damlıyor şiirden kah ıbretı alem oluyor
tıpkı bu şiirde oldugu gıbı saygılarımla
Sevgi doğru zamanda,doğru yerde gelmezse. hep aldanıyoruz. Beslediğimiz umutlar farkımızda olmadan kayıp gidiyor üsdat. Bizda arkasından çıra gibi yan allahım yan. Çok güzel bir anlatım şekliydi.duyğuların dizelere dökülüşü. O güzel yüreğini,usta kalemini kutluyorum. Sayğılarımla. Erol SDagun.
Çözüldükçe yumak yumak
Çözüldükçe düğümler kördüğüm
Nedir içimde ki bu kavga, bu çırpınış
Bir yudum sevgiye bu kaçıncı aldanış
Ne emeğim bitmek bildi, ne umudum tükendi
Gönül mutluluğu yakalamaya çalışıyor
Dudağımın kenarında ki minik istihzaysa
Durduğu yerden hiç eksik olmuyor
Sevgiye adanmış çabalarımı gördükçe
Onların duygularımla alay edişi böyle
Anladım, yaşamla dalga geçmeye gelmiyor
Önceleri gülüp geçtiğin, küçümsediğin şeyler
Başına gelince acı bir derse dönüşüyor
tebrikler,,aelinize ve yüreğinize sağlık,,anlamlı,,çok güzel anlatımlı,,,
tebrikler
namık cem
Bu şiir ile ilgili 8 tane yorum bulunmakta