Dallar veda ediyor, yıllarca dost bildiği ağaçlara
Umutlarım tükeniyor, sevgiden, aşktan yana
Dertler sıralanıyor hayatımda, hep peşi sıra
Gözlerim kan çanağı misali, düşleri solmuş dünyamda.
Bir gün görsem seni, ruhumu teslim etmeden
Ellerin, ellerim ile birleşse gökyüzünde.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta