Acı Bile Acısız Şiiri - Mete Güleç

Öyle afilli bir geleceğim yok benim
İliklerime kadar hissediyorum bu çaresizliği.
Derler ki; hayalin olsun, zor olsun
Ki hayatta tutunacak bir amacın olsun.
Ne hayalim kaldı,
Ne de adına hayat denecek bir yolum.

Tükeneli çok oluyor.
Uçurumdan yuvarlanan bir taş gibiyim;
Yönsüz, savruluyorum.
Bu yolda darmadağın oluyorum
Ve biliyorum,
Dibe indiğimde kalmayacak eski heybetim.

İnsana artık acı çekmemek acı veriyor.
O tanıdık çaresizlik bile gelmiyor elden,
Bir şey gelmiyor.
İnsan gülmek için
Kendi içinde yalvarır mı?
Ben yalvarıyorum,
Gülüşüm gerçek olsun diye.

Çaresizim.
Çarem yok.
Ve bu zindanda
Hâlâ nefes alıyorum.