Onca acı sızıverdi içimize habersizce.
Bir kuşun kanadına muhtaç olduk yakarırcasına.
Çoğu zaman, tek kanatlı uçmayı öğretti bize yaşam.
Diğer kanadın eksiliğini aradık,
Masmavi gizli bulutların içinde.
Yağmasını öğrendik kuraklık kıyımlarında kendimize.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Üstad yüreğiniz nekadar güçlü.....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta