Hayat diyoruz ve yaşamaya devam ediyoruz..
Onca kırıklık,
Onca acı,
Onca Hüzne rağmen,
Yaralarımıza üfleye üfleye bir şey yok diyoruz etrafımıza.
Ve en çok kendimizi kandırıyoruz aslında.
Üflemeyi bırakıp konuşmaya başlasak,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta