Kuru dallardan kopan ,
yapraklar gibidir ayrılıklar.
Sararmış solmuştur hatıralar.
Mavi silinmiş,yeşil firaridir artık.
Küfleşmiş bir yalnızlık senfonisidir,
gece yarısı kulaklarında çalan.
Acıdır sevmeler , acıdır ayrılıklar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta