Acı Şiiri - Esma Özdemir

Kim bana acı verebilir?
Acıdan mı ibaret yoksa
Yaşamın kendisi?

Kim bana ıstırap verebilir
Kim?
Hayat mı
Soluduğum nefes mi
Dünyanın dönmesi mi
Ömrümüzün bitmesi mi
Yürüdüğüm yollar mı
Çıkmadığım dağlar mı
Dalmadığım deryalar
Geçmediğim boğazlar mı?
Hangisi?

Akmadığın denizin
Irmağı olabilir misin?
Açmadığın dağın çiçeği?
Dökmediğin yaşın
Çekmediğin kışın
Tutmadığın elin
Sahibi olabilir misin
Söyle!

Kim bu denli canımı yakabilir?
Elem deryasında
Kirpikleriyle tutunmaya çalışan
Gözbebeklerinden başka?
Kim bana böyle
Baştan ayağa duyguyla yoğrulmuş
Kim bana böyle
Candan bakabilir?

Kim bana böylesi içten
Tutkuyla bakabilir?
Her göz açıp kapayışında
Çığlık çığlığa hangi yürek
Ruhuma akabilir böyle?

Kim bana acı verebilir?
Yaşamın kendisi acaba
Silme acıdan mı ibaret?
Şu aldığım nefes
Baktığım gökyüzü
Çiğnediğim toprak
Dokunduğum yaprak
Bütün canlılar ve
Bütünüyle bir hayat
Hepsi kederle mi yoğrulmuş?

Ya şu pervasız dönen dünya?
O da hüzün çekmiş mi içine?
Ah etmiş mi benim gibi?
İnlemiş mi
Peki felek dedikleri
Vurdumduymaz kör talih?
O hiç ağlamaz
Hiç dönüp bakmaz mı
Gözyaşı dökene?

Biz mi yarattık sanki
Bütün elemleri?
Misket misali dönen
Bu koskoca dünyayı
Acıya boğan
Biz miydik?
Bizler mi?

Biz miydik
Kederleti üzerine yükleyen
Yoksa
Kederler mi bizi içine çekti?

Hangi yürek yanmaz
Biir göz ateşte?
Hangi can tutuşmaz
Etrafında
Sımsıcak gülüşlerle?
Kim bana acı verebilir ki?
Kim canımı böylesi bir
Ateşte yakabilir?
Hangi dünya
Hangi yıldızlar?
Mücevherler gibi dokunmuş
Nemli gözlerin kadar!

Acıdan mı ibaret yoksa
Yaşamın kendisi!
Ya da sevdalar mı
Acıya tutkun gökyüzünde?