çakıl taşları saklıyorum ceplerimde,
kuşları ürkütmeyi öğrendiğimden beri.
ağaç dalları arasında
ağlayan anneden
utanıyor elmacık kemiklerim,
sapanımla vurduğum serçenin
önüme düşerken cesedi.
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta