24.12.2003 Ankara/Altındağ
Geceyi kapanlar bilir,
İkindide kıta kayar sofraya,
Eğreti bir sancak taburuyla.
Israrla çarpışan bencilliği,
Buğday tanesi kadar diri olmalıyız,
Bir öğütülme sırası farkındalığıyla.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta