Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Acaba
Bir fırtına koptu ufuklarda.
Önce; girdap oluşturdu okyanuslarda,
Sonra da hortum oldu öfkeli bulutlarda.
Üzerime, üzerime geldi pervasızca
Alıp götürecekti beni acımasızca.
Sebep olacaktı..,
Asla kavuşulmayacak ayrılıklara.
Bir el uzandı,
Önce; titrekti, çekingendi.
Sonra! Cesaret geldi kuvvetlendi.
Çekti kurtardı; beni sardı.
Acaba bu; acıma hissimiydi?
Yoksa.., yoksa gerçek sevgimiydi.
Bu soru; bende hep düşünce olacak.
Belki, geçen zamanlarda cevap bulacak.
Belki de.., belki de hiç cevaplanmayacak.
TEBRİKLER DOST,,
MÜKEMMEL ANLATIM,,
KUTLUYORUM YÜREĞİNİZİ,,
şiiriniz gibi resminizde harika.kaleminize ve yüreğinize sağlık.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta