Dünya dönüyor şafak söküyor, sararmış yapraklar,
Solmuş karanfiller, rüzgâr acımadan savuruyor.
Merhamet edip el uzatıyorum,
Nefsim:”sen önce kendi haline bak” diyor.
Geceler karanlıkları arıyorum, saklanmak örtünmek için,
Gündüzler sizlerin olsun, yalnız bırakın beni karanlıklarla,
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta