Ablasının Gülü Şiiri - Sevim Şahin

Gidişinin dördüncü yılı mı
Yoksa beşinci yılı mı
Kaçıncı hafta, hangi gün
Bilmiyorum…

Yıllar, aylar seni daha da
Uzaklaştırmasın diye
Hatırlamak istemiyorum
Ablasının gülü

Sen aslında benden gitmedin ki
Ben hep seninleyim, canımın içi
Sadece vücudun uzakta
Canım kardeşim

Hani hasta olsan
“Hastayım” demeyi hiç sevmezdin ya
Ben de seni hasta edenleri
Hiç sevmezdim
Bak hep ne diyordun:
“Soğan ekmek yiyelim de
Gidelim buralardan, memlekete”
Aynı babam gibi…

Babamızı ne çok özlerdin
“Ah babam yanımızda olsa” derdin
Kabrine gidince
Oradan ayrılmak istemezdin

Şimdi sen de babamın yanındasın
Mutlu musun
Ablasının gülü
Bak ilk sen gittin babamızın yanına

Aldığın onca ilaçtan kurtuldun
Hastalıktan kurtuldun
Şerefsiz insanlardan kurtuldun
Meleğim

Çoğu zaman gülüşünü, konuşmalarını arıyorum
Çoğu zaman rüyalarımdasın
Ama sen gittin gideli
Ben de gittim
Ben de burada değilim

Buralar çok değişti, biliyor musun
İnsanlık çok çirkinleşti
Güzellikler kalmadı
Sen kurtuldun bitanem

Sen kurtuldun
Ablasının gülü
Canım kardeşim
Sen kurtuldun…

Ben güçlü duruyorum, ama bazen çökerim
Sen yanımda olsan her şey daha kolay
Biliyorum, artık görmüyorsun ama ben hep buradayım
Ve senin gülüşün hâlâ içimde yaşıyor

Yıllar akıp giderken, günler seni uzaklaştırsa da
Ben eksilmeyeceğim, yokluğuna rağmen dimdik duracağım
Seni unutmak için değil, eksilmemek için yaşıyorum
Sen hep bende, hep kalbimde olacaksın

Sen kurtuldun
Sen kurtuldun bitanem
Ablasının gülü
Sen kurtuldun...

Sevim Şahin