Ablam gitti odam kaldı bana

Ablam Gitti, Odam Kaldı Bana

Ablam gitti…
Bunu en çok odam anladı,
Kapı aralığında kalan sessizlikten.
Ayakkabıları duruyor hâlâ,
Ama adımları gelmiyor artık.

Ben küçüğüm,
Ölüm kelimesi büyük bana.
“Gitti” dediler,
Sanki birazdan dönecekmiş gibi
Oyaladılar kalbimi.

Ablam saçımı okşardı,
Düştüğümde dizimden önce canım ağlardı.
Şimdi düştüğümde
Kim kaldıracak beni yerden?
Kim “geçer” diyecek?

Akşam olunca korkuyorum,
Işıklar yetmiyor cesaretime.
Ablam olsaydı
Karanlık bu kadar cesur olmazdı.

Annem ağlıyor gizlice,
Babam susuyor daha çok.
Ben ikisini de anlıyorum,
Ama kimse benim kadar
Kaybetmedi onu.

Oyuncaklarım bile sessiz,
Gülmeyi unuttular sanki.
Ablamın gülüşü vardı ya,
O yoksa
Ne işe yarar bu dünya?

Bir masal anlat derdi bana,
Sonu hep güzel biterdi.
Bu masalın sonu neden böyle abla?
Biri yanlış yazmış gibi…

Geceleri adını sayıklıyorum,
Rüyama gelir diye.
Geliyor da…
Uyanınca daha çok acıyor.

Eğer cennet diye bir yer varsa,
Beni oradan izliyorsan abla,
Sakın üzülme diyeceğim
Ama ben üzülüyorum.

Sen büyüktün,
Ben hep senin arkandayım sanıyordum.
Meğer sen gidince
Ben büyümek zorunda kalıyormuşum.

Ablam…
Adını kalbime sardım,
Düşmesin diye.
Ben seni büyüyünce değil,
Her zaman seveceğim.

Çünkü bazı insanlar ölmez,
Sadece çocukların
Kalbinde yaşar.