Aylardan Aralık soğuk gecelerin
Aşka dair ne varsa dök hecelerin
Üşürse soğuktan pamuk ellerin
Elini tutmayan elim utansın
Dalarsa boşluğa kuytu yerlere
Karanlık bir gece ışıklar sönüş
Oturdum sabah dek mum ışığında
Sevgiler tükenmiş mutluluk ölmüş
Düşündüm sabaha de mum ışığında
Dışarda kar yağıyor içimde ateş
Ben duygularımı hislerimi serdim yollarına
Ben yüreğimi kalbimi verdim kollarına
Ben aşkımı sevgimi verdim uğruna
Olmadı be haketmedin olmadı
Ben acılar çektim ateşlerde yandım kahrından
İki göz bir oda ev istemiştim
Bir oğlan birde kız olsun demiştim
Kaderden yana yüzüm gülmedi
Oysaki fazla şey istememiştim
Kızım babasına düşkün olurdu
Zaman gece yarısı
Ve ben her zaman olduğu gibi
Yine seni düşünüyorum
İnce boyun, narin yüzün ve güzel gülüşün
Öyle bir ses ki ruhuma tatlı gibi
Sevmeyi öğrendim senden sevildiğim zamanlar
Teli inler benim ile
Yeli dinler benim ile
Gözyaşı döker benimle
Dert ortağım sazım benim
Tüm sırrımı paylaştığım
Ne zaman kalemi alsam elime
Aklıma ilk gelen sen oluyorsun
Yazmak isetsemde birkaç kelime
Satıra dökülen sen oluyorsun
Acılar üst üste geldiği zaman
Yokluğunla ateş dondu
Yüreğime hazan doldu
Gözlerimin feri soldu
Sensiz kaldı bak gözlerim
Dön gel ALLAHın seversen
Kahverengi bakar Güzel gözlerin
Hep iman doludur duan sözlerin
üstümüzden eksik olmaz ellerin
En güzel kaderim sevgili eşim
Tek başına bir orduya bedelsin
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!