Abdullah Olmak Şiirleri - Şair Abdullah ...

Yazı yazmaya başlarken ben..
Kendimi hem cesur ve bir o kadar da utangaç ama yüzünde muzip bir gülüşle sevdiğinin evine ne yapacağını ne diyeceğini bilmeden giren bir kız çocuğu gibi hissediyorum üzerimde yetişkinlere ait bir ceketle..
Çalıyorum kapıyı
Meğer çoktan açılmış bana
Araladım
Gözlerimin ucundan giriyorum

Yazmak
İbadet gibi huzur
Su gibi aziz
İlim gibi nurdu
En çok da şifaydı yazmak
Çünkü yazmanın mürekkebinden okurdun kendini

Ya Rabbi,
Gece çöktü ,yıldızlar parladı...
İçim karıştı , doğrular şaştı...
Bilirim Güneş var
Bilirim Sen varsın..
Lakin şimdi yıldızlar çok cazibeli

İnsan
İnsandır kusurlarını en iyi bilen
Bundandır en çok kendisiyle savaşları
Ve yine insandır kusurlarına karşı deve kuşu gibi kesilen
Kafasını kuma sokmasıyla yok olacağını tevehhüm eden
Oysa o istemese de imtihanlar bir avcı kurşun olup onu vururdu

Azizimmm ,saygıya ve hürmete en layık olanım, kıymetli kocammm!
Evliliği bir ağacı büyütmeye benzetiyorum.
Biz daha yeni tohumlarımızı aynı toprağımıza ektik.
Daha onlar birleşecekler birbirlerine kenetlenecekler
Sonra çatlayacaklar bu evre biraz zor ve sancılı ama Allah'ın izniyle bu evreyi atlattık mı gerisi güzel
Sonra o tohum toprağımızdan kafasını çıkaracak

İnsan..
İnsan iddaa ettiği yerden vurulurmuş
En çok kendine güvendiği
Yapmam dediği
Olmam dediği her neyse işte oradan
En zayıf yerinden en aciz şekilde ..

Bir yerden belki de kaldığım yerden başlamayıydım artık
Kendimi özledim hiçkimseyi özlemediğim kadar
'Tutunduğun ipe kanın değecek ' tutkumu özledim
Yolumu ,kendi yolumu özledim
Gayem için dünyaya kafa tutan imanımı özledim
Dur durak bilmeden yüksek sesle yolculuğumu anlatma gücümü özledim

Anlayacak çok şeyim var
Öğreneceğim çok şeyim var
Evet, biliyorum:
Daha yürüyeceğim çok yolum var ;
Ama Yoldayım yaa çok şükür!
Yolumdayım çok şükür!

Tam üç yıl oldu , Urfa'ya gelişimin...
Hiç bilmediğim bir şehirde , hiç tanımadığım insanlar arasında, tecrübem olmayan mesleğimi yapmaya çalışmamın üzerinden tam üç yıl geçti..
O yollara binbir telaş ama aynı zamanda binbir umutla başkoyalı üç yıl oldu...
Kendimi hiç yüzme bilmeden akan bir nehre atılmış gibi hissetmiştim.
Gariptir hoşuma gidiyordu, bu hal.
Tıpkı acı yedikçe ağzın yanmasına rağmen lezzet almak gibi...