Anladım ki;
Makam bir hiç imiş,
Kalan bir tek edep imiş..
Unuttum ki;
Sinir gelip geçiciymiş,
İki secde arası kaldı bu âlem-i insan,
Ne gönlümüzü nûr’ul-islam’a iltica edebildik,
Ne de nefsimizin harâbât’ın külzüm’ü-derdinde boğulduğunu idrak edebildik;
İki secde arası kaldı bu âlem-i nâs,
Bazen kurutmak da istemezsin göz yaşını
Kalsın, her gördüğünde alsın başını…
Bazen görmek de istemezsin göz yaşını
Saklansın, hatırlatmasın hiç bir anını…
Malımızı etmişiz kendimize şehzade,
Olmuşuz bu yolda üftâd ve üftâde,
Anlasaydık keşke üstâd nerede,
Bırakmazdı belki bizi bunca kederde…
Dere akar,
benimse içim yanar,
Gördüğüm su’dan nasiplenemiyorum,
Dereyi kirletmek istemiyorum
Ve artık kendimden utanıyorum
Yürüyorum yolum belli,
Ne ateşe ne de soğuğa gitmeli
Yürüyorsun yolun belli,
Ne ebedî sessizlik ne de anlamsız kelamlar gerekli
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!