Abartıyorsun bizi Şiiri - Zeynep Beşen

Abartıyorsun bizi .
Ki biz; bir olamayan iki kişiden ibaretiz.
Yalnızlık iyidir bu arada, bir başına isen.
Bu iki başına oluşturulmuş,
Yalnızliktan iyi ve sahicidir bilmelisin .
İnsan kendini duyuyor hiç olmazsa.
İkimiz de ise bomboş sessizlik...!
İnsan ,ses arıyor konu aşk olunca.
Sessizlik aşka dair değil !
Anlamam lazım ,
Sadece mezarlara özgü bir eylem.
Ben anladım sessizliğini ,
Sende,anlarsın umarım seni.
Çok gülüyorum bu olana ,
Ağlamaktan ziyade ,çok gülüyorum bu olana .
Hüzünlenmek bizden ziyade artık ,
Çünkü bir birini sevmeyen iki kişiyiz sonuçta .
Kim kimi suçlasın ki; bu saçma.
Ama güzel yaşadım seni ,ve bitirdim ayrıca!
Teşekkür ederim bana.
Ben senin gibi,dönülür zan edemiyorum her yoldan ve sapaktan.
Kusuruma bak artık ,yaşamak vaktinde güzel/di !
Bak görüyor musun ?!
" Di "ekine tabi olanlardan oldun sende .
Şimdi ikimize de mutlular diliyorum,
Ama başka başka yerlerde ve kişilerde .
Sonuçta hak ediyoruz ikimizde ,
Gökyüzune bakınca nefes almayı,ormanı toprağı.
Sevinçten deliye dönmeyi .
Sonuçta hak ediyoruz ikimiz de
Yaşamayı ve tat almayı .
Bak ne güzel de abartmıyorum bizi

Bir olmamayı .