Aaah Zeynebim Şiiri - Baki Ortak

Aaah Zeynebim…
Bir bilsen,
bir bilsen nasıl başladığını bu yangının,
hangi gecenin sessizliğinde
kalbime adını kazıdığını…

Bir kelimeyle düştün içime,
adı sevda olan eski bir masal gibi.
Ne zaman seni ansam
zaman durdu,
gökyüzü sustu,
yeryüzü bana dar geldi Zeynebim.

Âh eyledi gönlüm yine feryâd-ı derûnim Zeynebim
Bir bakışınla kül olur aklım u sükûnum Zeynebim
Gecemde şem‘-i firkat gündüzüm hep hüzûnum Zeynebim
Bir bilsen ne hâle koydu beni bu cünûnum Zeynebim

Bir derde tutuldum ki
ne anlatılır
ne unutulur.
Diyar diyar gezdim;
şehirler eskittim ayaklarımda,
umutlar bıraktım han odalarında.

Düştüm yine sevdâya kaderim sana bağlı Zeynebim
Can ipliğim ince sabrım hicrana saldı Zeynebim
Bir adın yeterken bin derde Lokman kaldı Zeynebim
Şifâ diye gezdim çâre sende kaldı Zeynebim

Lokman Hekim dedikleri kim varsa
kapısını çaldım,
dert sordular, adını söyleyemedim.
Çünkü her derde deva ararlar
ama senin yokluğuna
hiçbir ilaç yazılmaz Zeynebim.

Gezdim diyar diyar her menzilde bir âhım Zeynebim
Ne han tanıdı beni ne de yol bildi râhım Zeynebim
Gönlümde sen dilimde sensin her sabâhım Zeynebim
Yazgımın satırına kazındı siyâhım Zeynebim

Geceleri
yıldızlarla konuşur oldum,
“Gördünüz mü?” diye sorarım,
“Bir yerlerde gülüşüyle dünyayı aydınlatan
bir Zeynep geçti mi buradan?”

Aşkınla harâbım bu virânede sultan sensin Zeynebim
Derdim bana yâr yârime düşman zamansın Zeynebim
Bir lütfun yeterken cümle cihân yansın Zeynebim
Cânımda can olan gönlümde imânsın Zeynebim

Yıldızlar susar,
ay yüzünü çevirir,
ben yine sana dönerim.
Kalbim
bir virane artık,
duvarlarında adın yankı,
kapısında hasret nöbetçi.

Ne sabır kaldı bende ne de tahammül yeri Zeynebim
Hasret ateşinde yandı bu gönül eri Zeynebim
Bir vuslat umuduyla sürer her gecem geri Zeynebim
Sensiz geçen ömür değildir ömür eri Zeynebim

Ne gitmek çare
ne kalmak.
Sevda dediğin
tam da bu işte;
insanı kendine mahkûm eden
en güzel esaret.

Bir damla umudum kaldı o da adınla yaşar Zeynebim
Kalbim senin yolunda her gün yeniden yanar Zeynebim
Ne vakit adın düşse dile kaderim ağlar Zeynebim
Bu can senden öteye ne sığınak ne liman arar Zeynebim

Ey Zeynebim,
bil ki bu yürek
senden gayrı
hiçbir şifayı kabul etmez.
Ne zaman adını ansam
yaralarım kanar ama
kanadıkça yaşadığımı anlarım,

Ve gün gelir de
bu şiir bir yol bulup sana varırsa,
bil ki yazan el benim
ama dökülen canımdır.

Bu sevdanın altına
adımı değil,
yazgımı koyuyorum:

Kul Ortak
— sevdaya tutulmuş bir yürek olarak.

KUL ORTAK