Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
"İyi ki varsın"
Diyememiş, belli...
Yaz bile etkilenmiş
"Varla yok arası" o arada kalmışlıktan,
Buluttan nem kapar gibi...
Dedim, "beyit" için,
Umarım yanlış değildir,
Tebrikler Alara Hanım..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta