Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Bütün kaygıların uzağına düşünce böyle harika şiirler yazılır..Tebrikler..tampuan +ant
Şiirini beğendim. Gönlünüze sağlık. Kutlarım. Selamlar...
Şiirdeki bütünlük anlatım güzelliği ile müspet düşünceler topluluğa.Şiir çok güzel . zevkle okudum. tam puan +ant kutluyorum selam olsun.
Bir boş söz, bir kesik çığlık,
bir sessizlik olacak gözlerin:
cesare pavese
med-cezir olur duygularımız
taşar gönlümüzden
karışır herbir şeye
sonra döner gelir yine bize.
yaşamın ahengi, ve zenginliği
galiba mi böyle sağlanıyor?
hep mutlu kalınız.teşekkürler
Kutluyorum İnci hanım...sevgilerle.
gördümki hecelerimin ahengini kesip almışlar ... hisleri felç kalmış ruhun azap dokunuşlarında kelimelerim .... aşık degilsin kalemim ....hiç olmadıgın kadar bu an bu dakika ... eksik kalacaksın kalemim belkide bundan sonra....
hecelerin hecelerime dokundu bunlar nakş oldu satırlara.... benim degil... yüregine ve emegine saglık ...yürekten kutlarım ....
dua ve selametle .......
Öylesine alışmışız ki mutsuz aşk şiirlerime,aşkın mutluluk verdiğini unutmuşuz nerdeyse....Aşkın ve mutluluğun da şiirlerin gibi gibi derin ve daim olsun sevgili İnci...
Bir fotoğraf karesinden başalayan düşsel bir hayatın ,beklentilerin ve yaşanmışlığın şiir yolculuğu duruyor şiirde.Kişiler ne kadar severse sevsin hayatın gerçekleri karşısında ruhu bir sazın teli gibi gerilir,özellikle kavuşalamayan aşkların ezgisi sazda yanık çıkar ve güzel şiirler doğar. İçimizdeki şiir hayvanı acı içinde kıvranır. O zaman bi mi şiir yazarız yoksa şiir mi bize yazdırır. Her ikisi de olur. Şiir için aşklar bile ararız kimi zaman ,İşte o zamandır ki şiir bize yazdırır. Kimi zaman aşkları,yaşamın acılarını önümüzde buluruz ki işte bu da bizim şiiri yazmamızdır. Tebrikler İnci Hanım yine güzel şiirler yazıyor ve yaşıyorsunuz.
Bütün kaygıların uzağına düşersiniz âşık olunca aşka
Hiçbir şeye ihtiyacınız yoktur
Yaşarsınız her an’ı yıl yıl
Benzersiz bir uyum içinde
Tek karede.................
Sevgili İncim.....işte bu dedim..Tüm ömürü, tüm sevdayı, tüm şiiri ve tüm yüreği ifade eden sözler...Şiirin özeti, kalbi, damarı...Yaşamak her an'ı tek karede uyum içinde..Paylaşarak...Her anlamda paylaşarak...Armoni..Renk armonisi, müziğin armonisi, sesin armonisi, ruh armonisi....İşte sen sevdaya yürüdün ardında bu duygularla...Sonsuz hüzünlerin sevgiyle dokundu içindeki nehire....
Sevgili arkadaşım benim
Sana 'sevgili arkadaşım' diyorum
Budur, bizim anladığımız sevdanın tanımı
İşte sana bir aşk şiiri
İçinde 'sevgilim' sözcüğü geçmiyorsa
Suçun yarısı senin
Çünkü, ben de bize yaraşanların sözcüğünü değil
Kendisini seviyorum senin gibi
Süreyya Berfe
Kalemin daima yazsın İncim....
Bu şiir ile ilgili 73 tane yorum bulunmakta