Kırık Zamanlar Şiiri - Mustafa Muho

Zamanın paslı dişleriyle kemirdiği bir ömür, Geceler uzun, yıldızlar solgun, gökyüzü küskün. Kırık aynalarda yüzümden düşen gölgeler, Gözlerimde eski bir aşkın solmuş izleri...

Sokak lambaları altında titreyen bir yalnızlık, Söylenmemiş sözler düğümlü boğazımda. Kim bilir kaç kere yenildim, Kaç kere düştüm, kalkamadım...

Anılar, keskin bir bıçak gibi yaralarımı deşer, Her kahkahanın içinde gizli bir çığlık var. Gözyaşlarım sessizce düşer toprağa, Ölü bir baharın çürüyen çiçekleri gibi...

Zaman akar, ben kalırım gölgesinde, Hüznün soğuk elleriyle sarar beni gece. Ve bir gün sessizce yitip giderken, Ardımda sadece solgun bir iz kalır...