Bir sabah uyandık, dünya başımıza yıkıldı. Kahramanmaraş'tan Hatay'a, bir yandan Malatya'ya, diğer yandan Adıyaman'a uzanan bir acı çığlığı duyduk. Toprak, yüzyıllardır sakladığı sırlarını bir anda ortaya çıkardı. Binlerce can, bir anda toprakla bir oldu.
Hatay'ın zeytin ağaçları, artık yeşermiş meyveler vermiyordu. Adıyaman'ın tarihi taşları, gözyaşlarıyla ıslanmıştı. Malatya'nın elmaları, dallarında kalmış, kimseye nasip olmamıştı. Kahramanmaraş'ın kalbi, paramparça olmuştu.
Enkaz altında kalan umutlar, birer birer söndü. Çocukların kahkahaları, artık sokaklarda yankılanmıyordu. Yaşlıların ninnileri, rüzgarda kaybolmuştu. Ailelerin sofraları, bir daha kurulmadı.
Gökyüzü, gri bir örtüyle kaplanmıştı. Güneş, yüzünü göstermekten utanır gibiydi. Kuşlar bile sessiz kalmıştı. Herkesin yüreğinde, tarifsiz bir acı vardı.
Enkazdan çıkarılan her beden, yeni bir gözyaşı seline neden oluyordu. Ama aynı zamanda, dayanışmanın da en güzel örnekleri yaşanıyordu. İnsanlar, birbirlerine sımsıkı sarılıp, bu zor günleri birlikte aşmaya çalışıyorlardı.
Unutmayacağız, asla unutmayacağız. Kaybettiklerimizin hatırası, yüreğimizde yaşayacak. Onlar için yaşamaya devam edeceğiz. Daha güçlü, daha birlik, daha dayanışmalı bir Türkiye için çalışacağız.
Bu şiir, sadece bir başlangıç. Kelimeler, bu acıyı tam olarak ifade edemese de, yüreğimizde hissettiğimiz her şeyi anlatmaya çalışıyor. Kaybettiklerimize Allah'tan rahmet, kalanlara sabır diliyoruz.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta