6 Şubat! Şiiri - Fikret Adımol

Barış içinde daldığım uykudan,
yarım bir biçimde uyandım.
Ayıldığım yerde bıraktıklarıma darıldım.
Bir yarım öldü, diğer yarımla ağır yaralıyım.

Yeryüzüm alt üst oldu,
gökyüzüm görünmez oldu,
ölmeden selam okunurken
kabir azabım gerçek oldu.

Yıkıntılar arasında kıyameti buldum,
daracık yerde küçücük kaldım,
acıdım, korktum, çok ağladım,
ölüme sarıldım, yüz bulamadım!

Zaman yok oldu,
mekan öldü,
yaşamadığım kim bilir kaç vakit sonra,
usul usul büyüyen bir ışık göründü.

Düşlerim kırıldı,
küslük enkazındayım.
Sesimi duyan var mı?
Afeti dargınlıktayım.

Bir el uzatılırsa
tutmak zorundayım.
Ağırlıklar üzerimden alınırsa
gurur yapamam yaşarım.

Belki biraz yutkunurum,
belki küskünlüklerimi de unuturum,
barış çadırında hayata tutunurum,
belki de tutunduğum yerden vurulurum.

Kaç canım canımdan koptu,
yerim yurdum yerle yeksan oldu.
İmkanı olanlar yaramıza koştu,
suçu olanlar arkamızdan konuştu.

İçimde bitmeyen depremler var,
altından kalkamadığım yıkıntılarım var,
dile kolay, akla zor yaşamak,
size göre ne var?

Yaralar sarılıyor, şehirler kuruluyor,
insan kıyamete bile alışıyor,
işin hüsranı; sanki millet hep muallim!
herkes akıl veriyor, kimse ders almıyor.

İşin özü; özrüm kabahatim oldu,
hayata küstüm, ölümle barışığım.
Kader diyorlar, fıtratı suçluyorlar,
tevekkülle barışık, kadercilikle dargınım.