6 Şubat Şiiri - Sabit Süreyya Sirer

Geceydi.
Ama bu bir doğal karanlık değildi.
Bu, yılların ihmalinin
sabahı ezdiği bir karanlıktı.

Toprak kıpırdadı,
çünkü üstüne yüklenen yalanları
daha fazla taşıyamadı.
Binalar değil sadece,
maskeler çöktü.

Çocuklar uykuda yakalandı ölüme.
Anneler uyanamadı.
Babalar bir daha “korkma” diyemedi.

Ses vardı.
Altından gelen,
üstüne basılan bir ses.
“Buradayım” diyenler vardı.
Ama kulak yoktu.
İrade yoktu.
Vicdan yoktu.

Saatler geçti.
Günler geçti.
Yardım geç kaldı.

Bir hayat kurtarmak mümkündü,
ama prosedür daha önemliydi.
Bir el uzanabilirdi,
ama kamera açısı bekleniyordu.

Enkaz başında insanlar donarak öldü.
Soğuktan değil sadece,
sahipsizlikten.

Çadır yoktu.
Ama fiyatı vardı.
Su yoktu.
Ama satıcısı hazırdı.
İnsanlar can derdindeyken
bazıları kâr hesabındaydı.

Bu bir deprem değildi sadece.
Bu bir ahlak çöküşüydü.

Beton kalitesizdi,
çünkü vicdan daha kalitesizdi.
İmzalar atılmıştı,
sorumluluk atlanmıştı.
Herkes biliyordu,
kimse üstlenmedi.

Birileri “asrın felaketi” dedi,
suçu göğe atmak için.
Oysa felaket
yerden değil,
masalardan gelmişti.

Mezarlar aceleydi.
Dualar eksikti.
Kefenler yetmedi.
İsimler karıştı.
Hayatlar dosyalara sığmadı.

Bazıları bir kez öldü.
Şanslıydılar belki de.

Çünkü arkada kalanlar
her sabah yeni bir enkazla uyandı.
Bir ayakkabıya bakıp çökenler,
bir ses duyduğunu sanıp ağlayanlar,
telefonu hâlâ kapatmayanlar…

Onlar her gün öldü.

Unutuldukça öldü.
Normalleştirildikçe öldü.
“Geçmiş olsun” denilip geçildikçe öldü.

Bu şiir bir ağıt değil.
Bu bir suç duyurusu.
Bir utanç kaydı.
Bir hafıza zorlaması.

Çünkü unutursak
aynı bina yine çöker.
Aynı imza yine atılır.
Aynı insanlar yine ölür.

6 Şubat geçmedi.
Takvim ilerledi sadece.
Toprak sustu,
ama hesap kapanmadı.

Bu toprak
bir daha
sessiz ölmeyecek.

Bu bir deprem değildi.
Bu bir ihmaller zinciri,
bir suskunluk suçu,
bir vicdansızlık planıydı.

Toprak değil,
yalanlar öldürdü.

Bazıları bir kez gömüldü.
Bazıları hâlâ enkazda.

Ve bu hesap
kapanmadı.