Yakaladı zelzele günahsız biçareleri
Uykudaydı insanlık her şeyden habersiz
Yarıldı ansızın bir hışımla gecenin zifirisi
Kefensizlerdi artık şaştı aklın terazisi
Beton yığınlarının altında kaldı bir anne
Artık toprak üstünde yaşayanlar da ölüydü.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta