Beş yıl müebbet yedim hayattan,
Kırıldı kalemim.
Şimdi genel af dediler,
Açıldı kelepçelerim.
Fakat ne kalem tutabiliyor elim,
Ne de heceleyebiliyor dilim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Değerli şairim, çok özür dilerim ama şiirde bir anlam bozukluğu var. MÜEBBET : Ömür boyu hapis cezası, demektir. Yani 3 yıl, 5 yıl, 10 yıl müebbet olmaz. Bu bilgiyi gözden kaçırmış olabileceğinizi düşünerek yazmak istedim. Özür dilerim. Sevgi ve şiirle kalın efendim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta