Yokluğun bir sızı Şiiri - Wolf Son

Bir rüzgar esiyor, adı sen olmayan,
Odalar dilsiz, duvarlar darmadağın.
Zaman, geçmemeye yeminli bir gardiyan,
Sesin çekilmiş sokaklarından bu kentin;
Yokluğun bir sızı, ta iliklerimde.

Adımlarım ağır, sanki yollar bitimsiz,
Ekmek bayat, su tatsız, gökyüzü renksiz.
Bir boşluk var içimde, tarifi imkansız,
Dokunsalar dökülecek gibiyim her gece;
Yokluğun bir sızı, ta iliklerimde.

Hangi aynaya baksam, yarım kalmış bir yüz,
Mevsim sanki nakarat, her mevsim hüzünlü güz.
Sanki kalbimde kıştan kalma bin bir pürüz,
İşliyor soğuk bir bıçak gibi derinden;
Yokluğun bir sızı, ta iliklerimde.

Kelimeler yoruluyor halimi anlatmaktan,
Sanki bir şehir boşaldı, her yer ıssız.
Kurtar beni bu bitmek bilmeyen duraktan,
Güneş bile doğarken yorgun ve ışıksız;
Yokluğun bir sızı, ta iliklerimde.

Uykularım firari, yastığımda bir boşluk, Kokun siliniyor yavaşça perdelerden. Bu nasıl bir gurbet, nasıl bir sarhoşluk? Ruhum ayrılıyor sanki can kafesinden; Yokluğun bir sızı, ta iliklerimde.

Hangi kapıyı açsam, ardında hep sen varsın,
Ama dokunmak istesem hayalin savrulur.
Sen benim hem yaram, hem de dermanımsın,
İnsan kendi içinde böyle mi kavrulur?
Yokluğun bir sızı, ta iliklerimde.

Damarlarımda dolaşan kan değil, sanki hasret, Kemiklerim sızlıyor ismini her andığımda.
Gel de bu sessiz işkenceye bir son ver
Ben bende değilim, senin yanındayım aslında;
Çünkü yokluğun bir sızı, ta iliklerimde.

Wolf Son
Kayıt Tarihi : 13.11.2022 22:35:00