Parmaklıkların gölgesi düşmüştü kimliklerimize Doğduğumuz şehirlerde yaşardı adımız
Nüfus kütüklerinde
Binlerce yoktuk
Yokluk sayılırdı vardiya değişimlerinde
Hapishaneler büyürdü
Göz bebeklerimiz büyüdüğünde
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta