2026 versiyon alışkanlık 2

Belki Aşk Alışkanlıktır
Murat Dinler

Belki alışkanlıktır
güneşin doğudan doğması, batıdan batması.

Yıldızlar geceye aşinadır belki,
ondandır bu sessiz parıltıları.

Belki sevmek de alışkanlıktır,
tütün gibi;
içe çekildikçe çoğalan,
bırakıldıkça yokluğu sızlayan.

Bülbül güle dosttur derler,
şairler yakıştırmıştır belki aşklarını.

Belki aşk alışkanlıktır;
belki ısınmak,
ama en çok
yakınlaşmak.

Kim bilir…

Belki bir gün
güneş sıkılır yörüngesinden,
yıldızlar vazgeçer
geceye olan o eski alışkanlıklarından.

Tütünler terk eder tiryakilerini,
bülbül
ve gül
unutur birbirini.

Bülbül güle “gül” diye seslenir de
gül artık gülmez bülbüle.

Şairler de
yazmaz olur aşkı.

Belki diyorum…
kim bilir…
buna da alışır şairler.

Yani diyorum;
belki…
kim bilir…

Belki sana alışmışımdır;
ısınmışımdır,
yakınlaşmışımdır.

Yani diyorum;
güneş sıkılsa,
yıldızlar parıldamasa,

tütünler tütmese,
bülbüller ötmezse,
güller kurusa, kokmasa…

Şairler yazmasa bile
aşkı.

Herkesin herkese,
her şeyin her şeye alışkanlığı
bir gün sona erse…

Belki diyorum, kim bilir,
ben de bırakırım
bu amansız alışkanlığımı:

güneşe,
gündüze,
geceye ve yıldıza,
güle ve bülbüle,
tütüne,
şiire,
kendime
ve sana…

Yani diyorum;
belki…
kim bilir…
bir gün.