Sloganlar atılır, mağdurlar yürür.
Yıllardan beri, böyle sürdürülür.
O, açlık grevi, eylemin doruğu.
Bunca düşünür, insanlar sürünür.
Efendilerin, var çekici yanı.
Yoksa olur mu, o, taraftarları?
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




doğru , en büyük zenginligimiz umudumuz
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta