Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Zahmetsiz çıktığı makam eliyle
Tertemiz kalplerde hile yoluyla
Yanlış yön gösterip tatlı diliyle
Nifak ekenlerden eyleme gönül.
çok güzel bir şiir çok anlamlı sözler sevrek okudum
Tebrikler
selamlar saygılar
Sitemin var ahuzarın var bize
Şehla gözlü ağır aksak yar bize
Gülü yitik diken olsa kâr bize
Narı ekenlerden eyleme gönül.Veysel KOŞAR
Selam ve hürmetlerimle
Burhanettin abi Dua gibi şiir yazmışsın maşallah. Bana A M İ N demek kalmış galiba. Yüreğine sağlık.
Tebrikler, saygılar
HARİKA BİR PAYLAŞIM OLMUŞ YÜREĞİNE SAGLIK KUTLARIM
söylenmesi gereken her şeyi söylemişsiniz. başka ne denilebilirki. yüreğinize sağlık tam puan
YÜREĞİNİZE SAĞLIK KUTLUYORUM ÜSTAD TAM PUAN EFENDİM,,,,,,,,,,,
Kendine Gel Gönül! ...
Kendine gel gönül,sen gafil olma
Amelinle övün,hiç sefil olma.
Sevgilere boğul ki,zelil olma
Şeytanın şerrinden ırak ol gönül...
Kendine gel gönül; Yaratanın var
Sen metin ol gönül; gözetenin var
Sen alim ol gönül; düzeltenin var
İzzeti nefsine hakim ol gönül...
Kendine gel gönül huzur bulasın,
Affeden sen ol ki,kusuru anlasın
Derde derman ol ki,ferman bulasın
Hakikat sırrına eren ol gönül...
Kendine gel gönül,Kur'an'a dayan
Herşeyi gören O; Allah'a ayan
Amentü üstüne etmişim iman
Hak'kın cemalini gören ol gönül...
Kendine gel gönül; yarın azap var
Resulün yolunda nice sevap var.
Dönme hakyolundan harap olmak var
Sonunda hesaba hazır ol gönül...
FATAMA ALAGEYİK
YÜREĞİNİZE SAĞLIK KUTLUYORUM ÜSTAD TAM PUAN EFENDİM,,,,,,,,,,,
Kendine Gel Gönül! ...
Kendine gel gönül,sen gafil olma
Amelinle övün,hiç sefil olma.
Sevgilere boğul ki,zelil olma
Şeytanın şerrinden ırak ol gönül...
Kendine gel gönül; Yaratanın var
Sen metin ol gönül; gözetenin var
Sen alim ol gönül; düzeltenin var
İzzeti nefsine hakim ol gönül...
Kendine gel gönül huzur bulasın,
Affeden sen ol ki,kusuru anlasın
Derde derman ol ki,ferman bulasın
Hakikat sırrına eren ol gönül...
Kendine gel gönül,Kur'an'a dayan
Herşeyi gören O; Allah'a ayan
Amentü üstüne etmişim iman
Hak'kın cemalini gören ol gönül...
Kendine gel gönül; yarın azap var
Resulün yolunda nice sevap var.
Dönme hakyolundan harap olmak var
Sonunda hesaba hazır ol gönül...
FATAMA ALAGEYİK
Ölçümü kaybettim almışım bine
Satamam yüzlere tahtıma kim bine
Dert keder doldurdum hayat küpüne
Eksik yatanlardan eyleme gönül. Cumhur Karaca
Tek kelime ile HARİKA...
Kutlarım kalemi, yüreği.... Tebrikler Üstad....
Uzaklarda yasiyorum kaderdir dermanim
Vatanima Silama hasretim yaniyor canim
Her gun gunes dogsada bitmiyor huzun yanim
Yeter gayri bitsin artik bu ozlem bu hasret
Beni bu yaban topraklarda koyma eyleme gonul...... Aynur
Uzak diyarlardan selam saygi sevgiler
Bu şiir ile ilgili 75 tane yorum bulunmakta