Hüzün kokan yüreğim sahibini ararken
İstanbul fatihe sırılsıklam yağmur yağarken
Bir köşede yetim çocuk ağlarken
Bir ses duydum bir ses geceden bir ses
Kalbimin en ince yerine dokunan bir enfes
Rabbim Rabbim deyip gönlüme giren ateş
İbrahim’e koyun bana gelen bir eş
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta