Gözünü alan aynada hapsolmuş gözleriyle
ne gördüğünü bilmeden
sarışın bir esmerliğe bakan.
Aldırış etmiyormuş gibi
Kendini kandırmışlığı bundan
Her zamankinden yalnızdı
aşkının devre arasında,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta