Serersin salonun ortasına iki seccade, sen ve eşin, ev benim, akıl benim.Televizyon kapalı, derin bir sessizlik içinde “Allahu Ekber” dersin. duvarların zikri eşliğinde! Rahman ve Rahim Olan Allah'ın Adıyla. “Ancak sana ibadet eder ve yalnız senden yardım dileriz.” derken yüreğin bir huzurla dolar. Sonra düşünürsün: Ben eşime yanalım derken Cehennemi bahsetmemiştim… Ve devam edersin: “Bizi doğru yola ilet; kendilerine nimet verdiklerinin yoluna, gazaba uğramışların ve sapmışların yoluna değil.” Amin.
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta