Ayağında çorapla ıslak banyo terliğine
basmak gibiydi seni sevmek...
Bir anda altüst ediyor, öfkelendiriyordun adamı
Ama her seferinde konuştuğunda...
Sen konuştuğunda ben susuyordum
Ne öfke kalıyordu ne sitem
Yağmurdan sonraki toprak kokusu gibi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta