Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
merhabalar cemal şimşek nasılsınız şiirinizi okumadım ama hayatınız kıymetliydi hayatınızı okudum belki yüzde yüz paylaşmadım acılarınızı mutluluklarınızı ama paylaşılamayacak ederler vardır ve aslında işin gerçeği acı ve sevinç aynı nerdedir ve her ne paylaşılırsa paylaşılsın tarihin öncesinde olan acılarda aynı siz insanları mutlu kılan durumlarda .... çünkü hepsi içinde hep içte kalıyor çünkü yaşanılanlar sadece kapı sahibini ilgilendirir mutlulukta sahibinedir acı da ama önemli olan özel anları gerçekte hakediş sahipleriyle paylaşmaktır umarım bundan sonra hakettiğiniz yerlerde ve hakettiğiniz insanlarla yaşamı paylaştırın
saygılarımla
GÜLESER TEMEL
Merhaba Cemal Şimşek kardeşim merhaba ! . . .
Bu akşam Edirne'de saat 01.10 ilk şiirni okudum.Yaratan gönlüme göre , yolumda giden bir şairi çıkarmış dedim.
Ne güzel dile getirmişsin o Güneş'in Samsun'dan dığuşunu . . . Seni kutluyorum. . . .Ha ! . . . Kuşadasına gidersen Güvercin adaya bir çık, surlardan Limana bir bakıver de beni an ! . . .
Evine esenlikler dolsun. . . Sevdiklerine selâm. . .
nerden nereye yureginize saglik ustadim harikasiniz
saygilar sunuyorum yureginize ve kaleminize
Duyusun butün okuyucular,anlasın ülkenin ne denli nereye gittiğini.Yüreğine sağlık, kutluyorum sayın Cemal bey.
Mürsel Adıgüzel
çok uzun bir şiir.
ve bu şiiri yazmak biraz zor birşey.
çok güzel bir şiir.
bu güzel şiirlerin devamını dilerim.
Bu gün Ondokuz Mayıs
Bir güneş doğacak Samsun'dan
Boğulacak irtica,boğulacak karanlıklar
Çıkacak binlece Mustafa Kemal
İnşallah efendim. vatanımızın genç, bilgili ve Mustafa Kemallere ihtiyacı var. harika dizeler için tebrikler. Yüreğinize sağlık. Kaleminiz hiç susmasın. Biz de böyle değerli ve güzel şiirlerinizi okuyalım. Saygılar.
Cumhuriyetin ilanının akabinde yayımlanan anekdotlar, anılar ve yazılar incelendiğinde yanan insan bedenleri, başı kopmuş insanlar, nişanlısının gözü önünde ırzına geçilen genç kızlar ve böyle hunhanca öldürülen insanlarımız. Biz, bu cumhuriyeti, çok ağır bir bedelle kazandık, bugün dost gibi görünen o devletlerin zamanında bize yaptıklarını unutmadık, unutturmayın. Yavrularımız, her ne kadar barışçı olmayı bilse de zamanında bu halkın çektiklerini de bilsin ...Bu amaçla yavrularınızın okuduğu kitapları, izlediği filmleri, edindiği dostları lütfen gözetim altında tutunm ki bu millet, bir daha istiklal mücadelesine girmesin.
Saygılar.
-Kültür Bakanlığı Yayınlarından Devrin Yazarlarının Kalemiyle Milli Mücadele kitaplarını -2 cilt , okuyunuz/okutunuz. Gözardı edilen nice yaşanmışlıkları bilmede fayda var.-
hakkını ödeyemeyeceğim bir insan Mustafa Kemal..
iyi ki doğdun Atam...
tebrikler Cemal bey
saygılar
Bu gün On dokuz Mayıs
Huzuruna çıkacağız utanmadan
Emanetini koruyamadık
Affet,Affet bizi Atam.
haklısın Cemal abi yüreğine sağlık, güzel mesajlar ve gerçekler var, tebrikler...
Bence vatan haini ne demektir, yeniden tartışılmalı. Din ile devlet işlerini bir birine karıştıranların gerçek vatan haini olduları aşikardır. Ve adım adım karanlıklar yürüyor üstümüze.
Bu şiir ile ilgili 16 tane yorum bulunmakta