19.03-ıı Şiiri - Şiir Metafizik

O bebek büyüdü
gökyüzü başka bir maviye yürüdü
Bahçeli evin çimenleri
dedenin vadisine uzandı

İkinci çocuğun ikinci kızı
kundakta görünmeyen pipiyle
yüzlerde ekşi bir limon izi…
Mavi göllere katran damladı
yün saçları taranmadı

Evlerde mayasız ekmek pişerdi
kısa boyuyla dışarıyı görmek isterdi
kutsal metinler yeniden tefsir edilince
küçük kafasında fırtınalarla
kimseye benzemezdi
herkes ondan nasiplenirdi
nasipsiz kalanlar
bir daha yenilirdi
meleğe bile anne idi
19.03'te attaya gitmeli
attayı bir daha saymalı

Vişne ağaçlarının kuruduğu yıllar
soğuk kentin beton meydanlarıydı
ney üflense de
mektep aşklarının yarası kurumazdı
ecnebi kitapları okuyarak
Arap kabilesinde bedevi kaldı
yeşil vadinin ceylanı
hörgüçlü deve sanıldı
soğuk kaldırımlar
derebeylerinin kapısına savurdu
bir asker idi
eline kâğıt kalem alan
üstünkörü kaderini yazan

yoğurt mayalayamayan eller
emzirmeye başladı
kuruyan göğüs uçları
yalancı tebessümlerle
dünyayı ışıldattı

Ayşelerin kaderidir iftiraya uğramak
pencerenin dibinde annelere silah çekilir
çocukların midesi delinir
kara üzüm tanesi
bir avuçtan diğerine yuvarlanır

Sarılar ve siyahlar,
askerler kalemleri kırar
yazgı alınlara kazınır
pamuk eller piyanoya sarılır
hızma delikleri evreni yutar
babalar taş kalplerini bile unutur
bir sigaraya bakardı
soğuk günlerin karında
bir bardak çaya bakardı
beyaz ununu bulma telaşı

Dante’nin Araf’ıydı belki de
19.03’te ömrün ortası
Surlarla çevrili şehrin karartısı
Tarancı’nın dizelerinde buharlaştı

bir ömrün yarısı yitik
gerisi umudun keşkesi
rakamların işlendiği beyaz taşlar
masalara dağılırdı
kuzey rüzgarıyla yelkenlenen gemi
güneyin çölünde demirledi
bir ben garip idim
bir de o
balığın hissi
başağın bereketiyle
peki...
gecenin baykuşuna ne demeli?

Âb-ı hayatı aramaya çıktım
Arafat gününün Arafat Dağı'nda
içmeyip içirmek için
ahh
ölümü tatmak ne güzel
delikanlı yaşlarda
bırakıp gitmenin onur sayıldığı çağlarda
suskunlukla öldürülmeliydim
bıçağın yalım ucunda
bir parkta can vermeliydim
hissedice ellerini boğazımda