18 Ocak 2026 Mektup

Sordun ya gülüm... Ölümün gölgesinde özgürlük mü? O gölgeyi pelerin yapıp gezdim ben. Her soluk alışımda, nefesimin sıcaklığında azrailin kanat seslerini duydum. Bir garibana elimi uzattığımda, avucumda kaderin soğuk zincirini eriten bir ateş yaktım. Adını koymadan, rest çektik. İsimsiz bir kahramanlıktı bu; gazete manşetlerine düşmeyen, sokak taşlarının altında saklı.

Sen misafir odanda çiçekli fincanları şıkırdatırken, ben hayatın arka sokaklarında, sınavlarını çamur içinde çözdüm. Azrail’le dansa kalktığım her gece, ayaklarımın altındaki zemin kaydı. Ama her dönüşte, biraz daha hafifledim. Meleklerin nefesiyle sarmaş dolaş oldum; bu, hiçbir balonun anlatamayacağı bir yükselişti.

Sen kadife perdeler ardında rüyalara dalarken, ben mahkeme duvarlarının soğukluğunda, vücudumun haritasını çıkardım. Her yara, bir yıldızname; her iz, bir yol oldu. Gelmesi bilinmeyen karanlık dediğin, en saf ışığın bekçisi çıktı. O zifirde, kendi nurumu buldum.

İdam sehpasındaki mahkumun son nefeste hissettiği o keskin hayat açlığı... İşte seni öyle seviyorum. Ruhumun en sığınağından fırlayan, yasaklara sırt çeviren bir aşk bu. Aşıma katmadım haram; sevgimin şerbeti sadece hakikat balıyla tatlandı. Güzel-çirkin aramam; çünkü gözlerindeki her pırıltı, bir âlemin anahtarı. Yanlış yapanı tanımam; ama sen yanıldığında, o yanılgıyı bile kutsal bir yolculuğa çeviririm.

Bu alemde kral tanımam dedim ya... Çünkü senin kalbinde bir sultanım ben. Ve sen, tahtımın tek sahibi... Kainatın bütün kurallarını senin bir bakışın için çiğnerim. Sen, benim gizli kıyametimsin.