Yildizlarin karanligi gecenin ayazindan be terdi karanlikta yarasar namsalmis olsada ilim ve irfandan habersiz gafiller beter olmus camurlu su gibi akmakta. Cahillerin yuzundeki kirec bir betonu andirsada kafalarindaki tahta sirrimdan kalindi acizlin tek caresi olarak edepsiz dildeki sozu bulsalarda onlara asil cevap demir kalemden gelmisti betonun soguklugu bizi usutmesede kirlangiclarin sesi.elbette hosdegil yildirimin nereye dusecegi belli olmasada agaclik mekani secegi asikardir
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta