Azgın kum fırtınaları kopuyor,
Gözlerim şahit oluyor korkuya,
İnsanlar huzur vaat edeceğini sandığı yuvalara kaçışıyor,
Ruhum alışıyor yalnızlığa,
Her gece, her yıl aynı mesele,
Dünya yalnızlık kokuyor,
Bitmiş bir gün sonrası hep aynı terane,
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta