Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Devamını Oku
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
1978 yılında Gaziantep'e giderken geçmiştim Adana'dan.Bu benim o yöreye yaptığım ilk yolculuktu.Sonu 's' ve 'a' harfleriyle biten fabrika logolarını saydım durdum otobüste.Çok büyüktü Adana!
Aradan yıllar yıllar geçti.Bu yıl ocak ayında Tarsus'a giderken ve Tarsus'tan dönerken uğradım yine Adana'ya.
Hayretler içinde kaldım.
Bir kentin çeyrek yüzyıl içindeki büyümesini kanıksayabiliyordum.
Şiire gelince...
Şair/kent ilişkisi öteden beri şiirlere konu olagelmiştir.Bu şiirinde de Dostum ÇELİK,Adana'yı yatırmış teşhir masasına.
Şiirdeki ayrıntıların çoğunu bilmem ama coğrafya ayrıntıları ve doğal doku yansımalarıyla ilintili verileri az çok biliyorum.
Şiirde içtenlikli bir dil kullanılıyor.Bu yeğleyiş şiire konu olan kentin gizeminden/görkeminden de kaynaklanıyor aslında.
Şiirdeki ayrıntıları bilincimde depoluyorum.Mayısta yapacağım yolculukta olanak bulur da bir gün gezebilirsem şiirdeki görüntülerle bütünleştireceğim gördüklerimi.
Kutluyorum Sayın ÇELİK.
Erdemle.
Bu şiir ile ilgili 41 tane yorum bulunmakta