Onur BİLGE
“Sevgili Hayal,
Gelmeyeceğini bile bile beklemekteyim müjdeni. Bile bile yanmaktayım için için. Giderek yayılmaktayım, dağılmakta… Dolam dolam orman yangını olmaktayım. Erken doğduğuma yanmaktayım! Her şeye rağmen direnmekte, dayanmakta dayanmaktayım.
Dayanacağım elbette gittiği yere kadar! Gücümün yettiği kadar! Sabrımın bittiği yere kadar dayanacağım! Gerekirse yandığımdan daha fazla da yanacağım! Yanmaktan usanır mı çılgın yangınlar! Yanmakla hayat bulur onlar. Yanmaktan acayip bir tat alırlar. Tuhaf bir tutkudur onlar için yanmak.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta